De wassen vrouw

Ergens in een groot museum stond een prachtig standbeeld van was. Het was het beeld van een mooie, sterke en fiere vrouw. Al jaren stond zij daar, op die plek in het museum en al jaren had ze het koud want het was een van de kilste plekken. Ze hunkerde naar warmte en keek steeds verlangend naar buiten, naar een plek onder de zon waar ze o zo graag zou willen zijn.

Op een mooie, warme dag besloot ze dat het genoeg was geweest. Ze nam haar lot in eigen handen en ging naar buiten. Ze koesterde zich in de zon. Haar weldadige stralen omarmden en verwarmden haar. Natuurlijk merkte ze wel dat het haar deed smelten. Steeds als ze dacht: ‘nu moet ik oppassen’ zocht ze weer even de koelte van de schaduw, om daarna weer verder te kunnen genieten in de zon. Zo ging dat een hele tijd goed totdat ze zich op een dag zo heerlijk liet gaan.

Plotseling merkte ze dat ze helemaal gesmolten was. Ze schrok want ze dacht dat er nu helemaal niets meer van haar over was. Maar toen realiseerde ze zich dat ze nog steeds de warmte voelde van de zon en dacht: als ik dat kan voelen, dan ben ik er nog! Ze keek naar zichzelf in die plas van zachte was: al dat mooie materiaal is er nog, en het is van mij. Ik ben het en ik kan er mee doen wat ik wil! Ze maakte van zichzelf opnieuw een prachtige, stoere en lieve vrouw en alle warmte die ze had opgenomen bleef bij haar en gebruikte ze om zichzelf en anderen te verwarmen.

1 juli 2009
Annemarie Timmermans